Ανακοίνωση της Αυτοοργανωμενης πρωτοβουλίας αλληλεγγυης στους πρόσφυγες στο πεδίον του Άρεως

Η Αυτοοργανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες στο Πεδίον του Άρεως, όπως είχε αποφασίσει σε συνέλευσή της την Τρίτη 11 Αυγούστου 2015, ανέστειλε τη Δευτέρα 17 Αυγούστου τις δράσεις των ομάδων της στον αυτοσχέδιο καταυλισμό του Πεδίου του Άρεως.

Ως συνέλευση αλληλεγγύης στους πρόσφυγες βρεθήκαμε από τις πρώτες κιόλας μέρες στο Πεδίον του Άρεως. Στο πρόσωπο των προσφύγων του Πεδίου βρήκαμε εκείνους που χτυπιούνται από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και τους εμφυλίους που τον ακολούθησαν, εκείνους που προσπαθούν να ξεφύγουν από θεοκρατίες τύπου «Ισλαμικό Κράτος», από τη φτώχεια και την πείνα. 

Είναι εκείνοι που όταν φτάνουν στα σύνορα της Ευρώπης αντιμετωπίζουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της FRONTEX και των εθνικών συνοροφυλακών, τους φράχτες από τον Έβρο ώς το Καλέ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, που ολοένα και αυξάνονται, σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι εκατοντάδες πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες που βρήκαν, σχεδόν για ένα μήνα, καταφύγιο στο Πεδίον του Άρεως δεν είχαν σκοπό να παραμείνουν εκεί, αλλά κύρια και πρωταρχική τους ανάγκη ήταν να φτάσουν στον προορισμό τους, όποιος κι αν είναι αυτός. Βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στα εσωτερικά σύνορα της Ευρώπης, κάτω από άθλιες συνθήκες και χωρίς υποδομές, χωρίς τη στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και χωρίς τους ελάχιστους όρους υγιεινής, σε ένα μέρος στο οποίο εξωθούνται μεθοδευμένα από το ελληνικό κράτος και άλλοι «ανεπιθύμητοι», όπως τοξικοεξαρτημένοι και άστεγοι.

Σε αυτά τα ζητήματα επιβίωσης όσο και στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας κληθήκαμε ως κοινωνικά ενεργά όντα να δώσουμε άμεσα τη συλλογική μας απάντηση. Βρεθήκαμε εκεί κατανοώντας η καθεμιά και ο καθένας από εμάς πως στη θέση οποιουδήποτε πρόσφυγα και μετανάστη θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς – όχι διότι είμαστε κάποιο είδος ειδικών ή επαγγελματιών της αλληλεγγύης, ούτε επειδή χτίζουμε πολιτικές καριέρες φωτογραφιζόμενοι αριστερά και δεξιά. 

Ό,τι κατορθώσαμε ήταν αποτέλεσμα της κινητοποίησης εκατοντάδων αλληλέγγυων που συνεργάστηκαν στη βάση της έμπρακτης αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης, μακριά από τη λογική της φιλανθρωπίας και του εθελοντισμού, καθώς και της αντιμετώπισης των προσφύγων ως προβλήματος προς διαχείριση.

Από την πρώτη συνέλευση της Αυτοοργανωμένης Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης, από την οποία προέκυψαν ομάδες εργασίας για την κάλυψη των διαφορετικών αναγκών των προσφύγων και τις καθημερινές δράσεις αλληλεγγύης στο Πεδίον του Άρεως, εκατοντάδες άνθρωποι με σακούλες στο χέρι έφταναν συνεχώς μέχρι την οδό Τσαμαδού στα Εξάρχεια (χώρο συντονισμού και οργάνωσης της Πρωτοβουλίας), για να συνδράμουν το εγχείρημα. 

Δεκάδες προσπάθειες συντονισμού σε όλη την Ελλάδα από συλλογικότητες, στέκια και καταλήψεις, αλλά και μεμονωμένος κόσμος που πλαισίωσε την προσπάθεια, έστελναν είδη πρώτης ανάγκης, παιχνίδια, ρούχα, χρήματα και ό,τι άλλο διέθεταν, ακόμα και από το υστέρημά τους.

Οι ομάδες εργασίας που δημιουργήθηκαν ήταν οι εξής:

1) Ομάδα Σίτισης. Αποτελούνταν από περίπου 15 άτομα σε κυλιόμενη βάση και προετοίμαζε 3 γεύματα ημερησίως για 400-600 άτομα, σε συνεργασία με την Ομάδα Υγείας η οποία έδινε διαιτολογικές οδηγίες με βάση το επιδημιολογικό προφίλ του πληθυσμού του Πεδίου του Άρεως. Παράλληλα, συνέδραμαν στη σίτιση πολλές συλλογικές και αλληλέγγυες κουζίνες.

2) Ομάδα Διανομής. Συσκεύαζε και διένεμε καθημερινά τα γεύματα, φρόντιζε για την επάρκεια νερού και ειδών υγιεινής, ενημέρωνε για τις νέες αφίξεις στο Πεδίον του Άρεως και φρόντιζε για τη στέγασή τους σε σκηνές. Σε κάθε εργασία της ομάδας συμμετείχαν σε μόνιμη βάση 10 με 20 άτομα.

3) Ομάδα Αποθήκης. Ανέλαβε τη συλλογή και ταξινόμηση όλων των ειδών διατροφής, υγιεινής και των αναλωσίμων που έφταναν διαρκώς στην Τσαμαδού.

 Στην ομάδα συμμετείχαν καθημερινά 4 με 6 άτομα.

4) Ομάδα Υγείας. Ξεκίνησε, έπειτα από κάλεσμα της Αυτοοργανωμένης Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης, από αυτοοργανωμένη δομή υγείας και πλαισιώθηκε αμέσως από αλληλέγγυους/-ες, επαγγελματίες υγείας και μη. Λειτουργούσε καθημερινά στο Πεδίον του Άρεως σε δύο βάρδιες, αποτελούμενες από 5 έως 7 άτομα ανά βάρδια, αναπόσπαστο μέρος των οποίων ήταν οι αφγανοί διερμηνείς. Αντιμετώπιζε τουλάχιστον 70 περιστατικά ημερησίως και διαχειριζόταν το φαρμακείο που βρισκόταν στην Τσαμαδού.

5) Ομάδα Ρουχισμού. Ανέλαβε τη συλλογή και ταξινόμηση των ρούχων που έφταναν διαρκώς στην Τσαμαδού. Στην ομάδα συμμετείχαν καθημερινά 5 έως 10 άτομα.

6) Ομάδα Καθαρισμού. Αποτελούνταν από 10 έως 20 άτομα και λειτουργούσε σε δύο βάρδιες καθημερινά, αναλαμβάνοντας τον καθαρισμό του χώρου, σε συνεργασία με τους πρόσφυγες που διέμεναν σ’ αυτόν. Τα μέλη της αντιμετώπισαν αποτελεσματικά την έλλειψη οποιασδήποτε υποδομής υγιεινής, έστησαν ντους, επισκεύασαν τις δύο μοναδικές βρύσες στο χώρο και πραγματοποίησαν απολυμάνσεις.

7) Ομάδα Αντιπληροφόρησης. Ανέλαβε την αδιαμεσολάβητη πληροφόρηση σχετικά με τις δράσεις της Αυτοοργανωμένης Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και τη δημοσιοποίηση των καθημερινών αναγκών των προσφύγων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επί πλέον, οργάνωσε τη συνέντευξη Τύπου στις 5 Αυγούστου, οπότε υπήρξε η πρώτη αποτύπωση της κατάστασης στο Πεδίον του Άρεως και διατυπώθηκαν οι θέσεις της Πρωτοβουλίας. Στην ομάδα συμμετείχαν 7 άτομα.

8) Ομάδα Παιδικής Δημιουργικής Απασχόλησης. Ανέλαβε τη διανομή των παιχνιδιών και της γραφικής ύλης που συγκεντρώνονταν στην Τσαμαδού, παράλληλα με τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών στο Πεδίον του Άρεως. Καθάριζε την παιδική χαρά δίπλα από τον αυτοσχέδιο καταυλισμό, όπου 4 έως 6 φορές την εβδομάδα οργάνωνε παιχνίδια και δραστηριότητες για τα παιδιά των προσφύγων, πολλές φορές με τη συνεισφορά αλληλέγγυων ομάδων δημιουργικής απασχόλησης. 

Αποτελούνταν από 5 έως 8 άτομα ανά βάρδια.

Πολύτιμη ήταν η συνεισφορά των αφγανών διερμηνέων, χωρίς τη βοήθεια των οποίων δεν θα ήταν δυνατό το έργο των ομάδων που δρούσαν στο Πεδίον του Άρεως.

Όλες οι ομάδες συντονίζονταν μέσω των συχνών συνελεύσεων στο κηπάκι της Τσαμαδού και είχαν οριζόντια και αντιιεραρχική δομή. Η πολιτική αρχή της ισοτιμίας στη λήψη και εκτέλεση των αποφάσεων καθόρισε και τις σχέσεις των ομάδων μεταξύ τους, ενώ έγινε σαφές από την αρχή και –κυρίως– έμπρακτα ότι ο ρόλος όλων των ομάδων ήταν εξίσου κομβικός για την επίτευξη των στόχων της συνέλευσης. 

Οι ομάδες αποτέλεσαν μια σφιχτή και συνεκτική αλυσίδα, αλληλεπιδρώντας διαρκώς μεταξύ τους και συνεργαζόμενες στενά καθημερινά. Η αλληλεγγύη ήταν καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας της Πρωτοβουλίας στο Πεδίον του Άρεως δεδομένη τόσο προς τους πρόσφυγες όσο και μεταξύ των ανθρώπων που πλαισίωσαν τις ομάδες.

 Το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης ενσαρκώθηκε στην Τσαμαδού και στο Πεδίον και αποτέλεσε τον οδηγό για το πώς ομάδες ατόμων που συναντώνται ίσως για πρώτη φορά μπορούν να δώσουν λύσεις σε κρίσιμα ζητήματα επιβίωσης.

Γνωρίζουμε πως οι πολιτικές κρατών και θεσμών είναι αυτές που προκαλούν τις μεταναστευτικές ροές και εξωθούν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων στην προσφυγιά. Σε καμία περίπτωση το κίνημα αλληλεγγύης δεν σκοπεύει να υποκαταστήσει (ή να συνεργαστεί με) το κράτος και τις δομές του. Απαιτούμε, ωστόσο, να εφαρμοστούν στο σύνολό τους οι διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως έχουν συναποφασιστεί και συνυπογραφεί από τα ίδια τα κράτη. Απαιτούμε να έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια δικαιώματα και ελευθερίες, χωρίς πολιτικές εξαίρεσης, εντός ή εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η αντιμετώπιση της κυβέρνησης απέναντι στον αυτοσχέδιο καταυλισμό στο Πεδίον του Άρεως ήταν εγκληματική και εξακολουθεί να παραμένει τέτοια σε όλες τις πύλες εισόδου και εξόδου προσφύγων. Το σύνολο των κρατικών και αυτοδιοικητικών θεσμών καθώς και οι –συναφών αρμοδιοτήτων– ΜΚΟ απουσίασαν εκκωφαντικά από το Πεδίον του Άρεως ή περιορίστηκαν σε επικοινωνιακές κινήσεις εντυπωσιασμού ελάχιστης πρακτικής χρησιμότητας για τους πρόσφυγες. 

Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι εν λόγω οργανώσεις και κρατικές δομές εμφανίστηκαν για μικρό χρονικό διάστημα στο Πεδίον, παρέχοντας λιγοστά και ενίοτε ακατάλληλα τρόφιμα και πενιχρές υπηρεσίες υγείας. Πάντα, όμως, συνοδεύονταν από κάμερες και φωτογράφους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η διανομή ενός και μόνου γεύματος από τον Δήμο Αθηναίων (και, μάλιστα, διατροφικά ακατάλληλου), η απουσία επαρκών αποχωρητηρίων για την κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού και ο ελλιπέστατος καθαρισμός τους από την Περιφέρεια Αττικής, όπως και η αποσπασματική παρουσία του ΚΕΕΛΠΝΟ, ενίοτε μάλιστα χωρίς γιατρούς και φάρμακα.

 Τα ΜΜΕ, συνεπή στο ρόλο τους, προέβαλλαν ψευδώς την παρουσία των θεσμών αυτών στο Πεδίον, στοχεύοντας στη μόνιμη παραπληροφόρηση των πολιτών, συνοδεύοντάς τη με ρατσιστικές κραυγές και προσπάθειες τρομοκράτησης της κοινωνίας, ώστε να συντηρηθεί το εχθρικό κλίμα απέναντι στους πρόσφυγες.

Το τελευταίο διάστημα έγιναν από κρατικούς λειτουργούς απόπειρες προσέγγισης προς την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, με σκοπό τη δήθεν συνεργασία και μεταφορά τεχνογνωσίας προς αυτούς. Οι απόπειρες αυτές αποκάλυψαν την πρόθεση της κυβέρνησης για συνέχιση της κατάστασης στο Πεδίον του Άρεως και κατέδειξαν ανάγλυφα το εγκληματικό πολιτικό της παιχνίδι. Σε καμία περίπτωση η αυτοοργανωμένη αλληλεγγύη δεν συνεργάζεται με το κράτος ούτε δέχεται να παίζονται πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη της. Έχοντας αυτά υπ’ όψιν, η συνέλευση της Πρωτοβουλίας της Τρίτης 11 Αυγούστου αποφάσισε να ανακοινώσει την αναστολή λειτουργίας των δομών της στο Πεδίον του Άρεως τη Δευτέρα 17 Αυγούστου.

Θεωρούμε ότι η ανακοίνωσή μας άσκησε πίεση προς τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος απρόθυμα αναγκάστηκε να επισπεύσει τις διαδικασίες για να παράσχει «κάποια λύση» πριν από τη Δευτέρα 17 Αυγούστου. Η λύση που δόθηκε, ο Ελαιώνας, για την οποία οι πρόσφυγες ενημερώθηκαν από την κυβέρνηση μόλις 2 ώρες πριν από τη μεταφορά τους, μένει να αποτιμηθεί πολιτικά και ανθρωπιστικά. Στην περίπτωση της μεταφοράς των προσφύγων από το Πεδίον του Άρεως στον Ελαιώνα αποφασίσαμε να μην παρέμβουμε, καθώς προτεραιότητά μας αποτελούν πάντα οι επιθυμίες και οι ανάγκες των προσφύγων, όπως αυτές εκφράζονται ελεύθερα από τους ίδιους. Τελικά, στον Ελαιώνα μεταφέρθηκαν 171 από τους 450 (και πάνω) πρόσφυγες που βρίσκονταν την Κυριακή το πρωί στο Πεδίον του Άρεως.

Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στον Ελαιώνα και είμαστε έτοιμοι να παρέμβουμε όποτε και όπως χρειαστεί. Παράλληλα, ως Αυτοοργανωμένη Πρωτοβουλία συνεχίζουμε να στηρίζουμε τις δράσεις των αλληλέγγυων στις πύλες εισόδου και εξόδου των προσφύγων, όπου το κράτος επεμβαίνει κατά κύριο λόγο κατασταλτικά και φυσικά όχι με κατεύθυνση την προστασία της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Το υλικό της αλληλεγγύης που συγκεντρώθηκε στην οδό Τσαμαδού το αποστέλλουμε στην Κω, στη Λέρο, στη Λέσβο, στη Σάμο, στην Ειδομένη και αλλού. Παράλληλα, είμαστε σε διαρκή εγρήγορση, πάντα εδώ για να παρέμβουμε.

Εφόσον αυτό που επιφυλάσσουν τα κράτη στους πρόσφυγες που ξεφεύγουν από τον πόλεμο και την οικονομική εξαθλίωση στη χώρα τους είναι ο πνιγμός στα νερά της Μεσογείου και τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εμείς στεκόμαστε απερίφραστα δίπλα τους με όπλο μας την άμεση δράση, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση. Παραμένουμε ως άτομα και ως Πρωτοβουλία σε ετοιμότητα για να αντιμετωπίσουμε έμπρακτα το ρατσισμό –θεσμικό και μη– και τον εκφασισμό της κοινωνίας.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Αυτοοργανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες στο Πεδίον του Άρεως

Αντιγραφή από http://farmakoglwssa-kirki.blogspot.gr/2015/08/blog-post_39.html#more

Ημέρες Βαϊμάρης. Κλινικά νεκρή η κοινοβουλευτική δημοκρατια

Τα ξημερώματα της Παρασκευής 14 Αυγούστου, οι περισσότεροι Έλληνες βουλευτές ζήτησαν να μην τους δοθεί ο λόγος σε μια από τις πιο κρίσιμες συνεδριάσεις στην οποία θα κριθεί το μέλλον της χώρας τους για τις επόμενες δεκαετίες.

Ουσιαστικά απέρριψαν πρόταση της ΠτΒ να πραγματοποιηθεί δεκάωρη συζήτηση, όπως προβλέπει ο κανονισμός, και προτίμησαν την πρόταση του Ν.Φίλη να «ξεπετάξουν» το μνημόνιο Τσίπρα σε περίπου τρεις ώρες.

Τη σχετική «διαταγή» είχε δώσει λίγες ώρες νωρίτερα, ο Ε.Τσακαλώτος με μια απλή φράση του: «Τα πράγματα είναι απλά. Αύριο στις 4 έχει eurogroup».

Πρόκειται για μια από τις πιο μελανές σελίδες στην ιστορία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι άνθρωποι που πληρώνουμε ως φορολογούμενοι, ζήτησαν να τους στερηθεί το δικαίωμα να εκφράσουν τη γνώμη τους για το μνημόνιο αλλά και για σχετικές τροπολογίες (τις οποίες παρεμπιπτόντως η διάσκεψη των προέδρων είχε κρίνει αντισυνταγματικές).

Αν μέχρι σήμερα φοβόμαστε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα καταστρέφει εκτός από τη χώρα και την ευρωπαϊκή Αριστερά, η οποία είχε ταυτιστεί μαζί του, από σήμερα αμφισβητείται η ίδια η αστική δημοκρατία.

Μέρα με την ημέρα η κοινοβουλευτική δραστηριότητα θυμίζει την τελευταία περίοδο από τη δημοκρατία της Βαϊμάρης, όπου οι αντισυνταγματικές ρυθμίσεις και οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου αποτελούσαν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση.

Ποιος θα εμποδίσει πλέον την άκρα δεξιά και τους ναζιστές να αμφισβητούν στο σύνολό του το πολιτικό δυναμικό όταν οι ίδιοι οι βουλευτές φιμώνουν τον εαυτό τους;

Α.Χ

πηγή:

http://info-war.gr/2015/08/%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%8A%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%BF/

Πρώτη φορά χωρίς ελπίδα

Όποιος παρακολούθησε τη συνεδρίαση της Βουλής για το νέο Μνημόνιο -που ξεκίνησε δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα και ολοκληρώθηκε σήμερα το πρωί- ξέρει πολύ καλά πως η ελληνική Βουλή δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης.

Το νέο Μνημόνιο ψηφίστηκε από την Βουλή για τα μάτια του κόσμου. Έστω, του κόσμου που ήταν ξύπνιος μέχρι τα χαράματα.

Το νέο Μνημόνιο θα μπορούσε να είχε ψηφιστεί στις Βρυξέλλες ή στη γερμανική Βουλή. Αυτό αρκούσε.

Οι Έλληνες βουλευτές παρέμειναν σιωπηλοί, και ψήφισαν το νέο Μνημόνιο -που δεσμεύει τη χώρα για δεκαετίες-, ενώ ήταν ολοφάνερο πως το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν πότε θα τελειώσει η συνεδρίαση και η ψηφοφορία, για να συνεχίσουν τις διακοπές τους.

Χτες το βράδυ, ένας έντιμος βουλευτής είχε μια μόνο επιλογή: να καταγγείλει πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει Δημοκρατία, και στη συνέχεια να αποχωρήσει από τη Βουλή και να παραιτηθεί.

Εξ όσων γνωρίζω, κανείς δεν αποχώρησε και κανείς δεν παραιτήθηκε.

Όλοι έκατσαν και ανέχτηκαν αυτή την ξεφτίλα. Άλλοι για το μισθό, άλλοι από αδιαφορία, άλλοι για την καριέρα που φαντάζονται πως θα κάνουν.

Παράλληλα, ακούσαμε τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο να λέει «στις 4, στο Eurogroup, θα πρέπει να έχουμε πάει με ψηφισμένη τη συμφωνία».

Και δεν αντέδρασε κανείς.

Τι είναι ο Τσακαλώτος; Μαρξιστής;

Εγώ, σε αυτό το μουλωχτό ανθρωπάκι, βλέπω ένα ξεπουλημένο λαμόγιο. Εσείς μπορείτε και να τον θαυμάζετε.

Τα ψέματα τελείωσαν.

Οι εκλεγμένοι από τους πολίτες πολιτικοί της χώρας είναι εναντίον των πολιτών. Είναι εχθροί των πολιτών.

Και η Πρώτη Φορά Αριστερά και οι Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες -αλλά βασικά είμαστε ξεπουλημένοι- προστέθηκαν στους απατεώνες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Όλοι αυτοί έχουν την ίδια πολιτική.

Μάλιστα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε ένα Μνημόνιο, στο οποίο οι πολίτες στο δημοψήφισμα είχαν αντιταχθεί σε ποσοστό 61,3%.

Ήρθε η ώρα να θυμηθούμε το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος.

Αφού το ξέχασαν οι εκλεγμένοι πολιτικοί -μαζί με το υπόλοιπο Σύνταγμα-, ας το θυμηθούν οι πολίτες.

Και ας μετρήσουν τις δυνάμεις τους και τις δυνατότητές τους.

Αν θέλουν να έχουν πατρίδα, χώρα και δημοκρατία.

Δεν προδίδουν μόνο οι πολιτικοί, προδίδουν και οι πολίτες.

Τώρα είμαστε μόνοι μας.

Πρώτη φορά χωρίς ελπίδα.

Αυτό είναι ανακουφιστικό.

Εγώ είμαι αισιόδοξος.






Αντιγραφή από http://pitsirikos.net/2015/08/%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1/

Η τσίχλα του "Καλού" ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ξεκολλήσει από το μυαλό σου ΤΩΡΑ!

Αυτό είναι ένα ακόμα κείμενο στο οποίο σου ζητάω να τσεκάρεις αν σε κλέβω. Αν προσπαθώ να σου πουλήσω κάτι για κάτι άλλο, όπως κάνει η πλειοψηφία των πολιτικών και οικονομικών "αναλυτών" σου αυτές τις μέρες.

Πάμε λοιπόν να ξεκινήσουμε με μερικές διαπιστώσεις:

Στο χρόνο που ζεις, το 2015, η Οικονομία εξακολουθεί να είναι Θεοποιημένη. Το "Αόρατο Χέρι των Αγορών" και η "Αυτορρύθμιση" τους καθορίζουν σε τεράστιο βαθμό τη ζωή σου και τη ζωή της κοινωνίας σου. Ο Γουόρεν Μπάφετ, ένας ταλαντούχος άνθρωπος που είχε και την τύχη να γεννηθεί στο προνομιούχο 1% του πληθυσμού της Γης αποκαλείται "Μάγος" ή "Προφήτης" και χαίρει εκτίμησης. Σε όλη του τη ζωή πουλάει αέρα και δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα που να μην ορίζεται ως μεταπρατικό. Η Θεοποιημένη Οικονομία που ευαγγελίζεται στηρίζεται πάνω στην Ανάπτυξη. 

Στον πλανήτη που ζεις η Ανάπτυξη όχι απλώς έχει πεθάνει, αλλά το πτώμα της ήδη βρωμάειαπό τη σήψη. Αν το ανθρώπινο είδος δεν επαναπροσδιορίσει την στάση του απέναντι στους πόρους την έχει άσχημα. Κι αυτό δεν είναι κάτι που θα συμβεί σε κάποιο απώτερο μέλλον, είναι ήδη εδώ και (σε) τρέχει (στο προσωπικό, αλλά και το πεδίο της κοινωνικής σου οργάνωσης).

Στον κόσμο της Ανάθεσης καμιά κυβέρνηση δεν χρειάζεται πραγματικά την υποστήριξή σου, μπορεί μια χαρά να καθορίσει τη ζωή σου με την σιωπηρή αποδοχή ή ακόμα και την ανοχή σου. Μπορεί επίσης να αντέξει χωρίς κανένα κόστος τη γκρίνια σου ή το θυμό σου. Μπορεί ακόμα, με μικρό σχετικά και προϋπολογισμένο κόστος, να διαχειριστεί κατασταλτικά την οργή σου όσο αυτή εκφράζεται με τρόπους που έχει ήδη συναντήσει και μελετήσει στο παρελθόν. Μια υποσημείωση εδώ: Η κοινωνική σταθερότητα ΔΕΝ προϋποθέτει απαραίτητα και κοινωνική συνοχή, αυτό είναι ένα ακόμα παραμύθι που σου σερβίρουν συνεχώς για να συνεχίσεις να το καταπίνεις αμάσητο. Αντίθετα, σε πάρα πολλές χούντες ή καθεστώτα εξαίρεσης, η διάλυση της κοινωνικής συνοχής είναι επιβεβλημένη -και μάλιστα επιδιώκεται- για να παραχθεί η πολυπόθητη κοινωνική σταθερότητα που θα οδηγήσει στην απρόσκοπτη αναπαραγωγή των εξουσιαστικών και εκμεταλλευτικών μοντέλων που εφαρμόζονται.

Τσεκάρεις τις διαπιστώσεις μέχρι εδώ, και -αν δεν έχεις αντίρρηση- προχωράμε...


Γιατί πρέπει να ξεκολλήσεις ΤΩΡΑ από το μυαλό σου την τσίχλα του "καλού" ΣΥΡΙΖΑ, όπως γράφω στον τίτλο;

Θα αφήσω κάπως έξω το κομμάτι της διαπραγμάτευσης και της συμφωνίας -για τον ιστορικό του μέλλοντος- αφού επιδέχεται τόσες ερμηνείες όσες και οι γκριμάτσες του Αλέξη Τσίπρα στην Βουλή των Ελλήνων και την Τηλεόραση τις τελευταίες μέρες. Επί του παρόντος το μόνο σίγουρο είναι πως λουζόμαστε -θεσμοθετημένα από την Ελληνική Βουλή- δολοφονικά "Προαπαιτούμενα" με την "Ελπίδα" να υπάρξει σύντομα μια -δεδομένα άθλια και εξοντωτική- "Συμφωνία" εντός του πλαισίου "Τhere Is No Alternative". Παράλληλα παρά τις προσπάθειες του Μανώλη Γλέζου για το Κατοχικό Δάνειο και τις Επανορθώσεις, αλλά και το Προκαταταρκτικό Πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, κανένα από αυτά τα δύο χαρτιά δεν φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε στην "Διεθνοποίηση του Ελληνικού Ζητήματος" που επιτεύχθηκε με επιτυχία, σύμφωνα ακόμα και με τη συνέντευξη Βαρουφάκη στο ΤPP. 

Κάτι δεν καταλαβαίνω τώρα εγώ εδώ... 

Έχεις φτάσει σε μετωπική ρήξη με τους "ακραία συντηρητικούς κύκλους" της Γερμανίας και έχεις δυο καλά καρφιά για το φέρετρό της, το ένα για την ίδια ως κράτος και το άλλο για τις μεγαλύτερες εταιρείες της που σου έχτισαν κάτι υποβρύχια και σε βάλανε στο λούκι Siemens με τα "μαύρα" ταμεία. Δεν μπαίνεις ούτε καν στον πειρασμό να τα χρησιμοποιήσεις την ώρα που αυτοί οι "κύκλοι" σε έχουν ήδη φέρει σε capital control και σε απειλούν κι από πάνω με ό,τι φαντάζονται και γουστάρουν; Τι έχεις πια να χάσεις; Κι αν δεν τα παίξεις τώρα σε ποια "ευκαιρία" θα τα παίξεις άραγε;

Αφήνοντας αυτό στην άκρη, όμως, ας δούμε μερικά "άλλα" θέματα που διαχειρίστηκε η "Πρώτη Φορά Αριστερά" αναλαμβάνοντας την Κυβέρνηση, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν πήρε μαζί και την Εξουσία, όπως θέλουν να μας πείσουν οι οπαδοί της.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν επιτρέπονται πια αρνητικά σχόλια για το πρόσωπό του, αφού εκπροσωπεί τον θεσμό...

ΛΑΜΠΗΣ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ: Ανέλαβε να τρέξει την Νεκραναστημένη ΕΡΤ. Τα αποτελέσματα τα βλέπεις κάθε μέρα...

ΒΙΟ.ΜΕ: Βρίσκεται σήμερα σε άμεσο κίνδυνο έξωσης από το εργοστάσιο, ενώ δεν βλέπω σε τι θα εμπόδιζε την "επιθυμητή παραγωγική ανασυγκρότηση" να νομοθετούσε το Κοινοβούλιο την έκπτωση των ιδιοκτητών που χρεοκοπούν από τα μέσα παραγωγής που εγκαταλείπουν. Δεν θα έπρεπε να παραξενεψει τουλάχιστον τους "αρμόδιους" το δικαστικό γαϊτανάκι που έχει στηθεί με τη συμμετοχή της ΑΓΕΤ(!) στο κόλπο; 

ΣΚΟΥΡΙΕΣ: Όσοι ασχολούνται έχουν πάρει πια χαμπάρι ότι το "μαγαζάκι" τρέχει του σκοτωμού να δημιουργήσει "ανυπέρβλητα και μη αναστρέψιμα τετελεσμένα" μέσα στο καλοκαίρι. Στο μεταξύ με τον ανασχηματισμό ο Λαφαζάνης γλιτώνει το πρόβλημα κι ο Σκουρλέτης θα πρέπει -για πόσο χρόνο;- να "ενημερωθεί" πριν αναλάβει δράση. Τι θα μείνει για μετά; "Έντιμος Συμβιβασμός" και με την Ελντοράντο; Και σίγουρος καρκίνος μέχρι όπου φτάνει η "εμβέλεια" του έργου;

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ: Παρά τον σεβασμό που τρέφω για την Τασία Χριστοδουλοπούλου έχω μια απορία από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά της. Μέχρι τώρα γύρω από το θέμα τρέχουν τρεις-τέσσερις πολύ σοβαρές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης τις οποίες και γνωρίζει πολύ καλά. Γιατί -όπως θα έκανε ο Τσε, λέμε, στη θέση της- δεν ζήτησε δημόσια και ανοιχτά από όλους αυτούς τους ανθρώπους να την βοηθήσουν -με προσωπική εργασία- να κλείσει τα μπουρδέλα που λέγονται "κέντρα φιλοξενίας" αλλά στην πραγματικότητα είναι "στρατόπεδα συγκέντρωσης"; Πού στο διάολο εδράζεται η "άλλη ποιότητα" της Αριστεράς, αν όχι στην έμπρακτη επίκληση και ενεργοποίηση της αλληλεγγύης;

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: Πλάκα μου κάνεις... Μόνο δυό λέξεις αρκούν. ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ!

Και στη γωνία σε περιμένει η TTIP για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ξεκινήσει Καμπάνια Ενημέρωσης, αλλά κι αυτή μάλλον πρόκειται σύντομα να αντικατασταθεί από κάποια άλλη που θα πληρώσει το ΚΕΕΛΠΝΟ για τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου.

Τα τσεκάρεις πάλι όλα, συμπληρώνεις, διαφωνείς. Δεν είμαι, ούτε σκοπεύω να γίνω, φορέας ηγεμονικού λόγου...


Αντιγραφή από http://keipi.blogspot.gr/2015/07/blog-post_20.html

Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας – capital version

Χτες, η βουλή ψήφισε το νέο πακέττο προαπαιτούμενων για την υπογραφή συμφωνίας με την τρόικα μέτρων. Με διαδικασίες πιο σύντομες κι από τις προβλεπόμενες για τα κατεπείγοντα, έγινε νόμος τού κράτους ένα κείμενο χιλίων σελίδων. Φυσικά, ακολουθήθηκε η γνωστή συνταγή προς αποφυγή εκπλήξεων τύπου «ναι σε αυτό, όχι στο άλλο» κατά την ψηφοφορία: οι χίλιες σελίδες έγιναν ΔΥΟ άρθρα (συν ένα τρίτο περί ενάρξεως ισχύος του νόμου), εκ των οποίων το πρώτο τροποποιεί τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠολΔ) και το δεύτερο ενσωματώνει στην εθνική μας νομοθεσία κοινοτική οδηγία για την «ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων».

Επειδή υποψιάζομαι ότι ακόμη και ο όρος «Πολιτική Δικονομία» δεν λέει πολλά πράγματα στους περισσότερους, σκέφτηκα να πούμε σήμερα δυο λόγια πάνω στο πρώτο άρθρο τού νόμου που ψήφισε χτες βράδυ η βουλή. Εκ προοιμίου, σας λέω ότι πρόκειται για κάτι εξ ίσου ανατριχιαστικό με όσα προηγήθηκαν (αύξηση ΦΠΑ και άλλων φόρων, περικοπές συντάξεων κλπ), το οποίο προσφέρει εξ ίσου σημαντικά στηρίγματα στην προσπάθεια του κεφαλαίου να βγει από την κρίση του. Για να το πω με λόγια της εποχής μας: η νέα έκδοση του ΚΠολΔ είναι capital version.

Ο αρειοπαγίτης Ιω. Χαμηλοθώρης

Η πρεμούρα για αλλαγές στον ΚΠολΔ αρχίζει το 2012, κατόπιν πιέσεων της τρόικας. Τότε, το υπουργείο δικαιοσύνης βάζει μπρος τις διαδικασίες, συστήνοντας νομοπαρασκευαστική επιτροπή, η οποία θα ετοίμαζε ένα σχέδιο αναθεώρησης του Κώδικα. Η επιτροπή ολοκλήρωσε το έργο της στις 6 Μαρτίου 2014, όταν παρέδωσε το σχέδιό της στο υπουργείο. Το σχέδιο βγήκε για διαβούλευση στο διαδίκτυο και έγινε γνωστό ως «σχέδιο Χαμηλοθώρη«, από το όνομα του πρόεδρου της επιτροπής, του αρειοπαγίτη Ιωάννη Χαμηλοθώρη.

Οι προτεινόμενες αλλαγές τού ΚΠολΔ προκάλεσαν σεισμό στον νομικό κόσμο. Ο ένας μετά τον άλλο, οι δικηγορικοί σύλλογοι της χώρας τις απέρριψαν. Όμως, το υπουργείο είναι αποφασισμένο να προχωρήσει και στα τέλη Νοεμβρίου 2014 ο υπουργός Χαράλαμπος Αθανασίου ετοιμάζει το νομοσχέδιο και την σχετική αιτιολογική έκθεση. Οι δικηγόροι αντιδρούν και προκηρύσσουν πανελλαδικό δημοψήφισμα για τις αρχές Δεκεμβρίου. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος συνιστά κόλαφο για τον Αθανασίου: σε ποσοστό 93%, οι δικηγόροι τής χώρας απορρίπτουν τις προτεινόμενες αλλαγές. Στο πλευρό των δικηγόρων στάθηκε και ο ΣυΡιζΑ (ως αξιωματική αντιπολίτευση), καταγγέλοντας εντός και εκτός βουλής τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και προειδοποιώντας την πως η επόμενη -δική του- κυβέρνηση θα καταργούσε αμέσως τις νέες διατάξεις, αν ψηφίζονταν.

Οι πολιτικές εξελίξεις εκείνων των ημερών δεν επιτρέπουν στον Αθανασίου να ολοκληρώσει την προσπάθειά του. Ενάμιση μήνα αργότερα, στην εξουσία έρχεται για πρώτη φορά η αριστερά και ο νέος υπουργός δικαιοσύνης αναθέτει σε άλλη επιτροπή την τροποποίηση του ΚΠολΔ. Έτσι, προκύπτει το «σχέδιο Κράνη», το οποίο κοινοποιείται στους μεγάλους δικηγορικούς συλλόγους της χώρας ώστε να μελετηθεί και να συζητηθεί.

Δυστυχώς για τον ΣυΡιζΑ και τον υπουργό Νίκο Παρασκευόπουλο, η τρόικα δεν ικανοποιείται από το «σχέδιο Κράνη» και εμμένει στο «σχέδιο Χαμηλοθώρη». Κι επειδή, όταν μιλάει η τρόικα, το εγχώριο προσωπικό της κάνει μόκο, η κυβέρνηση ψέλλισε κάτι για «ασφυκτικά χρονικά περιθώρια», σημείωσε (χωρίς ντροπή!) ότι «το μοναδικό κείμενο το οποίο έχει λάβει τη σύμφωνη γνώμη των θεσμών είναι το σχέδιο νόμου που είχε κατατεθεί στη Βουλή των Ελλήνων τον Νοέμβριο του 2014″ και χτες έφερε για ψήφιση αυτούσιο το «σχέδιο Χαμηλοθώρη», με την ίδια αιτιολογική έκθεση και τα ίδια επιχειρήματα! Δηλαδή, το «σχέδιο Κράνη» δεν ήρθε στην βουλή επειδή οι «θεσμοί» δεν είχαν δώσει σύμφωνη γνώμη! Περήφανη πολιτική, πρώτη φορά αριστερά..
Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά σε μερικές από τις κεφαλαιώδεις αλλαγές που επιφέρουν οι νέες διατάξεις:

(1) Ίσως η σπουδαιότερη και η πλέον εξοργιστική τροποποίηση έχει να κάνει με τις  αναγκαστικές εκτελέσεις και τους πλειστηριασμούς. Μέχρι τώρα, τον πρώτο λόγο στο πλειστηρίασμα είχαν οι δεδουλευμένες απαιτήσεις των εργαζομένων. Από δω και πέρα, τον πρώτο λόγο θα έχουν οι τράπεζες. Με τον παλιό Κώδικα, αν μία εταιρία πτώχευε και κατά τον χρόνο της πτώχευσης είχε στην κατοχή της ένα ακίνητο που έβγαινε σε πλειστηριασμό, οι εργαζόμενοι ικανοποιούσαν πρώτοι τις απαιτήσεις τους, μετά έπιαναν σειρά οι ασφαλιστικοί οργανισμοί, μετά το δημόσιο, μετά οι τράπεζες και, αν περίσσευε κάτι, έπαιρναν και οι προμηθευτές. Με τον νέο Κώδικα, οι εργαζόμενοι δεν δικαιούνται πάνω από 25% του πλειστηριάσματος ενώ οι τράπεζες δικαιούνται 65%! Αυτή η σκανδαλώδης εύνοια προς τις τράπεζες δεν πλήττει μόνο τους εργαζόμενους. Πλήττει και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς αλλά και τα δημόσια ταμεία, αφού όλοι αυτοί δεν μπορούν να μοιρστούν πάνω από το 10% του πλειστηριάσματος.

(2) Ο νέος Κώδικας καθιερώνει τις πολλαπλές κατασχέσεις, Μέχρι σήμερα ίσχυε η αρχή της μιας κατάσχεσης και όλοι οι υπόλοιποι πιστωτές κατέθεταν αναγγελίες. Πλέον θα επιτρέπεται ο καθένας να επιβάλει κατάσχεση στο ίδιο ακίνητο. Έτσι θα παρατηρηθεί το φαινόμενο ένα ακίνητο να βαρύνεται με τόσες κατασχέσεις όσοι και οι πιστωτές! Φυσικά, πλειστηριασμό θα μπορεί να κάνει όποιος θέλει.

(3) Επί ακινήτων, προβλέπεται ότι ο πλειστηριασμός θα γίνεται με βάση την εμπορική και όχι την αντικειμενική τους αξία. Έτσι, θα έχουμε το παράδοξο ένα ακίνητο να φορολογείται βάσει της αντικειμενικής αλλά να βγαίνει στο σφυρί βάσει της εμπορικής.του αξίας. Φυσικά, εφ’ όσον διάγουμε περίοδο όπου οι τιμές των ακινήτων πέφτουν (άρα οι εμπορικές αξίες είναι χαμηλότερες από τις αντικειμενικές), με αυτή την τροποποίηση βγαίνουν και πάλι ωφελημένες οι τράπεζες, οι οποίες θα αποκτούν τα κατασχεμένα ακίνητα με χαμηλότερο αντίτιμο και λιγώτερους φόρους μεταβίβασης.

(4) Ο παλιός Κώδικας (άρθρο 953, παρ. 3 και 4) όριζε ποια πράγματα είναι ακατάσχετα (π.χ. τροφή για τρεις μήνες, παράσημα, ορισμένος αριθμός ζώων για τους κτηνοτρόφους ή καλλιεργήσιμων στρεμμάτων για τους αγρότες κλπ). Στον νέο Κώδικα, η περιοριστική απαρίθμηση των ακατάσχετων πραγμάτων έχει αντικασταθεί από μια αόριστη αναφορά σε «πράγματα που είναι απολύτως αναγκαία για τις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογένειάς του» ή «για την εργασία του». Συνεπώς, από δω και πέρα κάθε δικαστής μπορεί να ερμηνεύει κατά το δοκούν τι είναι ακατάσχετο και τι όχι.

(5) Ο νέος Κώδικας προβλέπει ταχύτατες διαδικασίες πλειστηριασμών, και πάλι προς όφελος των τραπεζών. Επομένως, οι προθεσμίες συστέλλονται εις βάρος των οφειλετών, των οποίων η -ένδικη ή μη- προσπάθεια για αποφυγή των πλειστηριασμών αποδυναμώνεται κατακόρυφα.

(6) Ο νέος Κώδικας, στην τακτική διαδικασία πολιτικής δίκης, καταργεί την δυνατότητα απόδειξης με μάρτυρες στο ακροατήριο. Στην ουσία, δηλαδή, καταργεί τις αρχές της αμεσότητας, της δημοσιότητας και της προφορικότητας της πολιτικής δίκης. Έτσι, οι ένορκες βεβαιώσεις θα υποκαταστήσουν τις ζωντανές εξετάσεις των μαρτύρων στο ακροατήριο και οι δίκες θα γίνονται μόνο με χαρτιά. Σκεφτείτε τώρα την δικαστική αντιπαράθεση με χαρτιά ανάμεσα σε έναν εργαζόμενο και μια πολυεθνική (η οποία διαθέτει πολυπρόσωπο νομικό τμήμα) και θα καταλάβετε ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται μ’ αυτή την τροποποίηση.

Σκίτσο του Στάθη, της 10/10/2010. Δυστυχώς για τον σκιτσογράφο, παραμένει επίκαιρο.

Από το -κουραστικό, το ξέρω- σημερινό κείμενο, συνάγονται δυο συμπεράσματα. Πρώτον, αλλάξαμε τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κατά πώς βολεύει αυτούς που θεωρεί ο καπιταλισμός ως τα βασικά κύτταρα της δημοκρατίας του: τις τράπεζες. Δεύτερον, η αριστερή μας κυβέρνηση όχι απλώς δεν κατάργησε κανέναν από τους μνημονιακούς νόμους που είχε ψηφίσει η προκάτοχός της δεξιά αλλά φροντίζει να ψηφίσει και όσους εκείνη θα ήθελε να είχε ψηφίσει αλλά είτε δεν πρόκαμε είτε δεν μπόρεσε.

Ας κλείσουμε με την γνωστή αποστροφή τού γνωστού μας ιταλού μεγιστάνα Τζιάννι Ανιέλι, την οποία μας θύμισε πρόσφατα ο Νίκος Μπογιόπουλος:«Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά».

πηγή: Cogito ergo sum

Αντιγραφή από https://pemptokyma.wordpress.com/2015/07/24/%CE%BA%CF%8E%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1%CF%82-capital-version/#more-6725

ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΙ

Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές. Να μην επιλέξουμε την καταστροφή, το ακαριαίο θάνατο. Να μην προτάσσουμε το θυμικό. Να σκεφτούμε, να στοχαστούμε, να ζυγίσουμε. Να πούμε ναι, γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική, γιατί η εναλλακτική είναι καταστροφική, γιατί η εναλλακτική είναι κομπογιαννίτικη, γιατί η εναλλακτική δεν είναι επαρκώς σχεδιασμένη και κοστολογημένη. Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές.

*

Πριν από το δημοψήφισμα σε ένα από τα φεϊσμπουκικά καλέσματα του ναι, γράφεται από κάποιον χρήστη: «Το καταλαβαίνουμε πως πολλοί πολίτες είναι σε απόγνωση αυτή τη στιγμή. Αυτό τι σημαίνει πως είναι απαραίτητο να διαλυθεί ολόκληρη η χώρα;». Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές. Οκ, βλέπουμε τους άστεγους, τους άνεργους, τους ανθρώπους που είναι σε απόγνωση. Αλλά αυτό τι σημαίνει; Αλήθεια, σωστή ερώτηση: Τι σημαίνει να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους;

Ή μάλλον, ας πάω ένα βήμα πιο πίσω. Πριν από την «περιπέτεια» του δημοψηφίσματος, βλέπαμε όλοι αυτούς τους ανθρώπους; Βλέπαμε όλοι την απόγνωση;

Και ξανά fast forward στο σήμερα. Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές, δηλαδή να μη διαλυθεί η χώρα, επειδή κάποιοι πολίτες είναι σε απόγνωση. Άρα καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές και όσοι δεν είμαστε ήδη σε απόγνωση να σώσουμε τους εαυτούς μας (ή τη χώρα τέλος πάντων). Συγνώμη, αλλά για τους ανθρώπους που είναι σε απόγνωση δεν υπάρχει κάποια πρόβλεψη. Ίσως μόνο ότι σε λίγο αυτοί θα είναι περισσότεροι.

*

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αυτή η εντελώς συμβολική για την ελλάδα προσωπικότητα των τελευταίων ετών σχολιάζει κάπου ότι δεν δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει. Ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει. Το χέρι που σου δίνει 1500 χιλιάρικο, 800 ευρώ, 400 ευρώ, 200 ευρώ ή ένα κομμάτι ψωμί, δεν το δαγκώνεις. Το χέρι που σε ταΐζει το φιλάς. Να είμαστε ρεαλιστές. Να αφήσουμε τις αναλύσεις. Να αφήσουμε τις ξύλινες εκφράσεις: ταξική πάλη. Να αφήσουμε την απόπειρα να κατανοήσουμε τα συγκρουόμενα συμφέροντα εντός της κοινωνίας. Το χέρι του αφεντικού πρέπει να το φιλάμε. Αν μάλιστα είναι και εφικτό, καλό είναι να κουνάμε που και που και την ουρά μας.

*

λολ. Τα λένε και μόνοι τους.

*

εγχειρίδιο μνημονίου ή σύντομες οδηγίες για να είστε ρεαλιστές:
Στον κλάδο τουρισμού – επισιτισμού ο καλεσμένος στο πάνελ μας λέει ότι τα μικρά ξενοδοχεία/ενοικιαζόμενα δωμάτια κλείνουν ή τώρα μετά τα νέα μέτρα θα αναγκαστούν να κλείσουν ή έστω να μην κόβουν απόδειξη (ακόμη κι όσοι έκοβαν). Αντιθέτως ευνοημένες οι αλυσίδες μεγάλων ξενοδοχείων, με αυξημένη κίνηση και αυξημένο κέρδος από το 2010 και μετά. Οι δημοσιογράφοι στο στούντιο κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και ρωτάνε στο όνομα του καταναλωτή: η αύξηση του ΦΠΑ θα μετακυλυθεί στους καταναλωτές; Καλεσμένος στούντιο: όχι, ο ιδιοκτήτης ξενοδόχος θα συμπιέσει το εργατικό κόστος. Από το 2010 και μετά ο μισθός των εργαζόμενων στον κλάδο έχει πέσει κατά 40 με 50%. Επίσης εντατικοποιείται η εργασία στον κλάδο, αυξάνονται ταυτόχρονα δηλαδή οι ώρες εργασίας.
Στεναγμός ανακούφισης στο πάνελ και συμπέρασμα: Ο απ’ έξω τουρισμός αυξάνεται και θα αυξηθεί (άνοδος στα all inclusive και στις μεγάλες μονάδες), ο εσωτερικός τουρισμός θα εξαφανιστεί (γιατί αν ταιριάζει κάτι με την εντατικοποίηση της εργασίας, αυτό είναι η αδυναμία ξεκούρασης ή διακοπών). Η εσωτερική υποτίμηση και η εντατικοποίηση θα αυξηθεί επίσης, μικρές επιχειρήσεις κλείνουν, οι αλυσίδες θα γνωρίσουν κ άλλη άνθηση.
Με άλλα λόγια σκοτωθείτε εσείς να δουλεύετε για να αυξηθεί το περιθώριο κέρδους των άλλων (ή όπως έγραφε ο Ιωακείμογλου, ιδού το επίδικο της διαπραγμάτευσης).

Στεναγμός ανακούφισης στο πάνελ: Η βαριά βιομηχανία της χώρας αντέχει. Όσο για τους εργαζόμενους ας το αφήσουμε για τώρα. Δεν είναι αυτοί το θέμα μας.

*

εδώ θα έμπαινε τουίτ παπαδημούλη, αλλά εντάξει κρίμα είναι ο άνθρωπος. Ξεφτιλίζεται τόσο πολύ μόνος του.

*

Ρεαλισμός. Οι διατάξεις που διευκολύνουν τις τράπεζες στον πλειστηριασμό είναι προαπαιτούμενα. Μα και τι θέλετε, να καταστραφούμε ακαριαία; Έτσι κι αλλιώς, δεσμεύτηκε ο κύριος πρωθυπουργός, θα την προστατεύσει την α’ κατοικία. Και άλλωστε καούρα έχουν οι τράπεζες να πάρουν τα σπίτια του κοσμάκη στον Κορυδαλλό, το Βύρωνα και τα Πατήσια. Τι να τα κάνουν;

Ας είμαστε ρεαλιστές. Ο πλειστηριασμός είναι απλά μία μέθοδος για να εξασφαλιστεί η προθυμία, η εργατικότητα και η εξάλειψη των υπερβολικών απαιτήσεων του εργαζόμενου και άνεργου πληθυσμού. Χρειάζονται μερικές ιδιαίτερες προϋποθέσεις για να εργαστεί κανείς για 200 ευρώ δέκα ώρες. Στα πλαίσια του ρεαλισμού θα επανεξετάσουμε τα εργασιακά δικαιώματα και την ιδεοληψία της ιδιοκατοίκησης.

Η Ελλάδα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική.

*

Ας είμαστε ρεαλιστές και ας κανιβαλίσουμε τους εσωκομματικούς αντιπάλους. Ας μην αναλάβουμε την ευθύνη που δεν είχαμε εναλλακτικό σχέδιο. Ας μην αναλάβουμε την ευθύνη να φτιάξουμε εναλλακτικό σχέδιο. Το σχέδιο είναι πάντα ένα και εμπεριέχεται στο εσωτερικό ενός ιδιότυπου φαύλου κύκλου. Παλεύουμε για να φτάσουμε στον κυβερνητισμό, ο οποίος μας τροφοδοτεί για να συνεχίσουμε να είμαστε κυβερνητικοί, με τρόπο ώστε ο τελικός στόχος να είναι η παραμονή στην κυβέρνηση.

*

Ας είμαστε ρεαλιστές. Πάντα υπάρχουν περιθώρια άσκησης αριστερής πολιτικής εφαρμόζοντας μνημόνιο. Δεν είναι άραγε ο Πανούσης προοδευτικός εγκληματολόγος; Δεν είναι άραγε εφικτή η περαιτέρω φτωχοποίηση του πληθυσμού χωρίς καταστολή; Δεν είναι άραγε εφικτή η αναμόρφωση του δημοσίου αν εκποιηθεί η περιουσία του; Δεν είναι άραγε εφικτή η κοινωνική πολιτική αν είναι ανασφάλιστοι και άνεργοι οι νέοι άνθρωποι;

Ας είμαστε ρεαλιστές και ας υιοθετήσουμε ένα νέο τρόπο σκέψης, ο οποίος συναντιέται τελευταία πολύ συχνά στις δυτικές χώρες. Όποιος εξαθλιώνεται, δεν προσμετράται στις στατιστικές και στους δείκτες. Αν αφαιρέσουμε τώρα ένα 20% από την εξίσωση – ας ζήσουνε σε σλαμς, ας βυθιστούν σε χρέη, ας τους διαγράψουμε κάθε μελλοντικό ενδεχόμενο ζωής – τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα. Όσο προχωράμε θα αφαιρούμε ένα ποσοστό πληθυσμού από την εξίσωση. Το ξανάπαμε: επειδή υπάρχουν αυτοί «είναι απαραίτητο να διαλυθεί ολόκληρη η χώρα;».

*

Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές. Τι κάνει την αριστερά, αριστερά; Η δυνατότητα να κυβερνά εφαρμόζοντας οποιαδήποτε πολιτική τύχει. Η δυνατότητα ελιγμού. Η μη προσκόλληση στις ιδεοληψίες. Από το πρόγραμμα για την ανθρωπιστική κρίση μέχρι τους πλειστηριασμούς πόση απόσταση χρειάζεται να διανυθεί; Όση απόσταση πιάνει ο χρόνος που χρειάζεται για να πεις την πιο διαβολική φράση: το μη χείρον βέλτιστον.

Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές. Η αριστερά που επιλέγει να κυβερνήσει τώρα, δεν προετοιμάζει άλλες λύσεις, δεν σκέφτεται άλλα πράγματα, δεν κερδίζει χρόνο. Το ξεκαθάρισε ο Βούτσης. Η αριστερά που επιλέγει τώρα να κυβερνήσει θέλει να εφαρμόσει το πρόγραμμα.

Η φράση «δεν υπάρχει εναλλακτική» δεν είναι μια κουβέντα που προκύπτει από τη ζυγισμένη ανάλυση των σημερινών συνθηκών. Είναι μια ολόκληρη οπτική να αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Η φράση «δεν υπάρχει εναλλακτική» είναι εντέλει μια δήλωση που υπαινίσσεται τις λέξεις κλειδιά: ΣΥΝΕΧΕΙΑ. ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ.

*

Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές. Η Μέρκελ με τη μεγαλύτερη ψυχραιμία του κόσμου και με παντελή απουσία υποκρισίας λέει κοιτώντας την μικρή παλαιστίνια: «κάποιοι θα γυρίσουν πίσω. Δεν θα τα καταφέρουμε αν λέμε ελάτε σε όλους.». Το κοριτσάκι από την Παλαιστίνη λέει ότι έχει όνειρα όπως όλοι. Η ηγέτης του δυτικού κόσμου της απαντάει ότι η δική της ευημερία υπερτερεί. Το δικό της δικαίωμα στη ζωή είναι ανώτερο. Της απαντάει ότι καλώς ή κακώς το μικρό κορίτσι πρέπει να επιστρέψει να πεθάνει στην Παλαιστίνη. Εδώ υπάρχει μια λογική και σε αυτή δεν χωράει το κορίτσι.

Βρίσκω τη σκηνή αυτή από τις σημαντικότερες σκηνές που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Η ειλικρίνεια απ’ όλες τις πλευρές έφτασε τα ανώτερα όριά της. Η Μέρκελ δεν παρίστανε καν τη λυπημένη, δεν χρειαζόταν, το κοινό της δεν την είχε ανάγκη. Η στάση της είναι προϊόν υπολογισμού, πολιτικής επιλογής και εντέλει ρεαλισμού. Η πλευρά Μέρκελ δεν θα τα καταφέρει αν έρθουν όλοι εδώ, στην Ευρώπη.

*

Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές.

Σκέφτομαι το δευτερόλεπτο που η Μέρκελ πλησιάζει το κορίτσι. Το παιδί βγάζει ένα μαχαίρι και το κρατάει στο λαιμό της γερμανίδας. Χωρίς κραυγές, συναισθηματισμούς ή επικλήσεις σε κάποια μεγάλη δύναμη, σε κάποιο ιδανικό. Με σκέτο ρεαλισμό σκέφτομαι το κοριτσάκι να λέει: «Καταλαβαίνω τη θέση σας. Με αυτή την πολιτική σας επιλογή, με αυτή την ταξική – αν θέλετε – επίθεση που εξαπολύετε, είναι γεγονός ότι δεν θα τα καταφέρουμε όλοι».

Ο ρεαλισμός φυσικά και υπάρχει, απλά δεν είναι ίδιος για όλους. Η κάθε πλευρά έχει το δικό της ρεαλισμό, τη δική της επιβίωση να κοιτάξει.

Ο μπάτσος που θα έρθει να πετάξει από το σπίτι του έναν άνθρωπο υπηρετεί έναν ρεαλισμό. Κι έναν άλλο ρεαλισμό υπηρετούμε εμείς που θα επιχειρήσουμε να ματαιώσουμε μια τέτοια ενέργεια ωμής βίας (όπως την ερμηνεύουμε εμείς φυσικά).

Το αφεντικό που απλώνει το χέρι του για να το φιλήσουμε, θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπο με το δικό μας ρεαλισμό, έναν ρεαλισμό που δαγκώνει.

Με άλλα λόγια, αν ο κυνισμός (ή έστω ο ρεαλισμός) της Λυμπεράκη επιτάσσει να λέει ότι ας μην αφήσουμε το ενδεχόμενο των πλειστηριασμών να σταματήσουν την υλοποίηση της συμφωνίας, ο δικός μας ρεαλισμός (ή έστω κυνισμός) επιτάσσει να λέμε ότι ας μην αφήσουμε το ενδεχόμενο υλοποίησης της συμφωνίας να σταματήσει την επιβίωσή μας.

*

Δεν μας ζητάνε απλά να είμαστε ρεαλιστές. Μας ζητάνε να συναινέσουμε στην εξαθλίωσή μας, προκειμένου να εξασφαλίσουν λίγο περιθώριο κέρδους ακόμη. Δεν μας ζητάνε απλά να είμαστε ρεαλιστές. Μας ζητάνε να πούμε την δομική αναπροσαρμογή ρυθμίσεις που κρύβουν και αναπτυξιακές πλευρές, προκειμένου να γίνουμε τα υποκείμενα μιας αιώνια κολοβής ζωής χωρίς μέλλον.

*

Χωρίς πολλά πολλά, χωρίς μιζέριες, χωρίς άσκοπη ανάλωση σε αυτά που χάθηκαν, ας ορίσουμε τον δικό μας ρεαλισμό και ας τον προετοιμάσουμε.

Αντιγραφή από https://tovytio.wordpress.com/2015/07/22/realismus/